دکتر فرامرز آشنای قاسمی صفحه شخصی دکتر فرامرز آشنای قاسمی
آذر ۱۴۰۴
جلسه رونمایی از کتاب مجموعه داستان طنز «خنده در اتاق جراحی» برگزار شد.
به گزارش شیرین طنز، نشست صمیمانه «گفتوگو پیرامون داستان طنز» همزمان با رونمایی و معرفی کتاب مجموعه داستان «خنده در اتاق جراحی» در روز ۱۶ آذر ۱۴۰۴، در محل «موسسه فرهنگی هنری شهرستان ادب» برگزار شد.
در این برنامه، دکتر فرامرز آشنای قاسمی استاد دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، طنزپرداز و مترجم پیشکسوت نشریات کشور مانند گل آقا و نیز صدا و سیما، سیامک ظریفی شاعر و طنزپرداز کشور و معاون سردبیر نشریات گل آقا و مجید قیصری داستاننویس، بهعنوان سخنران و خانم رویا صدر طنزپرداز و پژوهشگر طنز، به عنوان میهمان حضور داشتند.
این نشست با خوانش بخشی از یکی از داستانهای مجموعه، توسط رضا خراسانی نویسنده، طنزنویس، ناشر و مدیر موسسه انتشاراتی ماه و پری، یکی از نویسندگان و گردآورنده کتاب آغاز شد.
پس از آن دکتر فرامرز آشنای قاسمی، طنزنویس پیشکسوت و عضو هیأت تحریریه نشریات گلآقا، درباره وضعیت طنزنویسی و ویژگیهای این مجموعه سخن گفت.
خالق کتاب «مجموعه آثار فکاهی-طنز»، که به زبان انگلیسی نیز ترجمه شده و در وبسایت آمازون نیز به فروش رفته است، ضمن قدردانی از تلاش نویسندگان مجموعه، به برخی نقاط ضعف داستانها اشاره کرد و گفت: در برخی روایتها «اغراق بیش از حد» باعث کاهش باورپذیری شده است. او با تأکید بر اهمیت «جهانشمولی» در آثار طنز، افزود: بهترین نوع طنز، طنزی است که جهانی و ماندگار باشد. طنز جهانی باید قابل ترجمه باشد؛ همانطور که طنزهای شخصیت مستربین برای همه قابل فهم است، وگرنه آثار طنز در ترجمه، بخش مهمی از اثرگذاری خود را از دست میدهند و نهایتا به صورت محلی باقی میماند.
استاد دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، همچنین نقش «طنز موقعیت» در ماندگاری آثار را مهم دانسته و گفت: طنزهای ژورنالیستی بهدلیل وابستگی به مسائل روز، تاریخ مصرف دارند، اما قالب داستان، برای آثار طنز، با موقعیتسازی مناسب، میتواند دوام بیاورد؛ چنانکه «حکایتهای ملانصرالدین» هنوز پس از قرنها خندهدار و ماندگارند. وی افزود: اکثر ما داستان یا نمایشنامههایی از آنتوان چخوف، نویسنده شهیر روسی را خواندهایم، اما بعید است کسی، سرمقالههایی را که او در نشریات آن زمان مینوشت خوانده باشد. این همان برتری ادبیات داستانی بر آثار ژورنالیستی، از لحاظ ماندگاری است.
در ادامه، سیامک ظریفی، طنزنویس پیشکسوت و معاون سردبیر مجله گلآقا، به مرور تاریخچه داستاننویسی طنز در ایران و جهان پرداخت. او با نقل قولی از ویکتور هوگو مبنی بر اینکه «قویترین ایده، ایدهای است که زمانش فرا رسیده باشد»، بر فاصله تاریخی ایران با اروپا در آغاز داستاننویسی مدرن تأکید کرد.
سپس مجید قیصری، داستاننویس، ضمن تشکر از نویسندگان مجموعه «خنده در اتاق جراحی» گفت: در میان تلخیهای روزگار، خواندن طنز لذتبخش است؛ بهخصوص که خنداندن، آن هم خنداندن مخاطب ایرانی، کار آسانی نیست. او برخی داستانهای مجموعه را «بسیار تصویری» توصیف کرد و این ویژگی را نشانه قابلیت اقتباس داشتن آنها دانست.
قیصری در بخش دیگری از سخنانش، رمان «دایی جان ناپلئون» را همچنان «قویترین داستان طنز زبان فارسی» دانست و به تأثیر گسترده آن؛ از جمله آشنایی برخی چهرههای مطرح سیاسی انگلیس با تعبیر مشهور «کار، کار انگلیسیهاست» اشاره کرد.
این نشست که به صورت زنده نیز برای مخاطبان پخش میشد، پس از سخنرانی مدعوین، با طرح پرسشهای حاضران درباره فرایند طنزنویسی و روند تولید آثار طنز ادامه یافت و با پاسخهای سخنرانان به پایان رسید.
